Door Govert Muller
Deze uitspraak noteerde ik uit de mond van Bert van Kapel. Het aankomende vertrek van Bert als huisarts in Heeg was aanleiding om hem te interviewen. Als een soort afscheid van zijn patiënten, vrienden en sportgenoten in Heeg. De zin boven aan dit stukje geeft goed weer hoe hij in het leven staat: altijd positief, altijd behulpzaam en vooral altijd sociaal betrokken. Het is voor uw verslaggever de tweede keer dat hij bij een vertrekkende huisarts aan tafel zit.
26 Jaar huisarts in Heeg. Dat is best een hele tijd.
Kan je wel zeggen ja. Mijn eerste en enige huisartsenpost. In 2000 begonnen in dienst van Janet Gietema en na nog geen jaar hebben we samen een maatschap opgericht. Collega Gietema had de praktijk van Hessel Huisman overgenomen en mijn ambitie paste daar mooi in. Ik weet nog dat we begonnen met 0,8 fte hulp in de vorm van doktersassistentie. Kan je je nu niet meer voorstellen. Inmiddels hebben we ruim 4 fte aan ondersteuning nodig om de praktijk te runnen. En dan te bedenken dat we tot zo’n 15 jaar geleden ook nog de thuisbevallingen deden. Dat is inmiddels al lang weer overgenomen door een team van verloskundigen. Ik vond bevallingen eigenlijk wel het leukste van mijn vak. Als tropenarts deed ik honderden bevallingen per jaar. Altijd blije mensen om je heen die nieuw leven begroeten.
Waarom huisarts en geen specialist?
Die keuze was voor mij niet zo moeilijk. Als specialist heb je maar met een beperkt deel van de geneeskunde te maken. Ik wilde graag heel breed georiënteerd zijn en me meer met de mens achter de kwaal bezig houden. Dat is wat de huisarts doet. Hoe ouder ik wordt hoe meer ik er van doordrongen raak dat veel fysieke klachten voortkomen uit psychische hoedanigheden. Natuurlijk, een gebroken been is iets voor de orthopeed, maar een algemeen onwel bevinden heeft vaak hele andere oorzaken dan puur fysiek. Daar kan ik als huisarts een rol in spelen. Ook de impact van een ziektebeeld op iemands leven is iets waar ik me voor interesseer.
Na mijn opleiding tot basisarts in Groningen heb ik de opleiding tot tropenarts gevolgd en van ’94 tot ‘97 in Afrika gewerkt. Nog steeds ga ik regelmatig naar Oeganda om als vrijwilliger te werken in een opvangtehuis voor kinderen in Oeganda. Dit tehuis wordt gefinancierd door Heart for Children, een Nederlandse non-profit organisatie. Erg dankbaar werk dat ik met veel overgave doe.
“Geen dag met tegenzin aan het werk” is een uitspraak van jou. Is dat echt waar?
100%. Ik heb het mooiste vak wat je je maar kunt voorstellen. Ik was in de gelegenheid om te studeren en beschikte gelukkig over de capaciteiten om een lange studie succesvol af te ronden. En als je dan patiënten kan helpen met zeer uiteenlopende klachten en zo hun leven leuker, beter te maken…… Er is niets leuker. Geen dag het zelfde, zoveel verschillende mensen en mensen zijn gewoon leuk.
Zo’n 15 jaar geleden, toen de bevallingen uit het takenpakket verdween, en wij drie dagen in de week gingen werken, bleef er tijd over. Zowel Janet Gietema als ik hebben ons toen gericht op de organisatie van de huisartsenzorg in Friesland. De Friese huisartsen vereniging was inmiddels opgericht en daaruit is de Dokterswacht ontstaan. Als bestuurslid en later als voorzitter van de vereniging heb ik mee mogen werken aan de oprichting en verdere ontwikkeling van de dokterswacht. Daarnaast veel tijd gestoken in de opzet en ontwikkeling van de chronische zorg. Denk hierbij aan Diabetes, Astma en Cardio Vasculair Risico Management. Nu niet meer weg te denken in ons zorgstelsel in Friesland. Daar ben ik best wel een beetje trots op.
Bert, is er nog meer dan werken?
Jazeker wel. Ik ben vader van drie zonen waarvan de oudste en jongste 8 jaar in leeftijd schelen. Dat betekent dat je tenminste twaalf jaar als coach langs de lijn van VV Heeg staat. En tennissen deed en doe ik nog steeds graag. Als je op loopafstand van de baan woont is een balletje slaan snel besloten. Ook daar wat bestuurswerk gedaan, zo’n 11 jaar de voorzittershamer vast gehouden. Er is inmiddels een nieuwe voorzitter van de club opgestaan.
In de winter leg ik graag een kaartje bij Bridgeclub Heeg. Samen met bridgepartner Paul Brenninkmeijer probeerden we de geroutineerde en jarenlang samenspelende paren het vuur aan de schenen te leggen. Lukte niet altijd, maar we deden leuk mee.
Je gaat naar Amsterdam verhuizen om eigenlijk de enige legitieme reden: de liefde achterna.
Ik wil vooropstellen dat ik helemaal verknocht ben aan Heeg en aan mijn patiënten. Ook die uit Gaastmeer, Oudega, De Hommerts en Jutrijp. Hiervan afscheid nemen valt mij dan ook zwaar. Maar ja, als je je levenspartner tegenkomt zoals ik gedaan heb, dan is er eigenlijk geen andere weg om haar te volgen naar Amsterdam. We wonen inmiddels in hartje centrum op de Oudezijds Achterburgwal, vlak bij de Oude Kerk. Kenners van Amsterdam weten dan genoeg. Om de hoek de Gelderse kade, Zeedijk en ander bekende straten. Auto voor de deur is nagenoeg onmogelijk, maar op de fiets kom je overal.
Ik heb nog een paar jaar voordat de AOW-gerechtigde leeftijd zich aandient. Stil zitten is er dus niet bij. Als vervanger of waarnemer kan ik altijd wel ergens in Amsterdam aan de slag. Daarnaast wil ik me richten op hulpverlening aan bijvoorbeeld daklozen, prostituees, ontheemden. Het Leger de Heils is een organisatie die daar heel veel goed werk doet. En natuurlijk blijf ik me inzetten voor Heart for Children en zal ik regelmatig naar Oeganda gaan.
Komt er een feestje ter gelegenheid van je afscheid?
Ja, ik heb op 27 juni Belle en Nonna gereserveerd voor een soort van afscheidsfeestje. In de middag voor patiënten en ’s avonds voor familie, genodigden en mede sporters. Uitnodigingen volgen binnenkort. Mijn opvolgster Marije Dolstra zal daar ook aanwezig zijn. Prachtige gelegenheid om met haar kennis te maken.
Dankjewel Bert voor dit fijne en openhartige gesprek. Namens de redactie van de Sylboade wens ik je veel plezier in alles wat je gaat doen in Amsterdam. En laat af en toe nog eens iets van je horen.
